Kinezyterapia

Kinezyterapię określa się mianem gimnastyki leczniczej, ponieważ wykorzystuje ruch w celach leczniczych. Zestawienie odpowiednich ćwiczeń wykonywanych pod nadzorem fizjoterapeuty (trwają zwykle 20-30 minut) pomaga powrócić do pełnej sprawności ruchowej. Kinezyterapia jednocześnie kształtuje prawidłowe nawyki ruchowe, przywraca zdolność do bezbolesnego ruchu kręgosłupa i kończyn, poprawia wytrzymałość mięśni, zapobiega również powikłaniom w układzie krążenia i oddychania, które wynikają z długotrwałego unieruchomienia.

Kinezyterapia stosowana jest w profilaktyce i rehabilitacji we wszelkiego rodzaju schorzeniach i dysfunkcjach układu ruchu:

  • bólach kręgosłupa,
  • wadach postawy,
  • po udarze mózgu,
  • po zawale serca,
  • w chorobach reumatoidalnych
  • przed porodem,
  • a także jako forma rekreacji.
Kinezyterapię często łączy się z innymi formami leczenia, w tym metodami fizjoterapii, w celu zwiększenia efektu terapeutycznego.

Podczas wykonywania ćwiczeń niezwykle ważne jest, by pacjent świadomie rozluźniał mięśnie, w celu zmniejszenia ogólnego napięcia. Ponadto wszelkie ćwiczenia powinny być spójne z naturalną anatomią człowieka, dlatego też ruchy w obrębie stawów w trakcie ćwiczeń muszą być zgodne z ich osią fizjologiczną.

Wyróżniamy kinezyterapię miejscową i ogólną. Miejscowa polega na bezpośrednim oddziaływaniu na chory narząd. Pacjent może zastosować różne rodzaje ćwiczeń, które dobierane są ze względu na funkcjonowanie chorego oraz cele, jakie zamierza osiągnąć: ćwiczenia bierne, ćwiczenia czynno-bierne, ćwiczenia czynne, ćwiczenia z oporem, ćwiczenia prowadzone, ćwiczenia oddechowe lub relaksujące, pionizację i naukę chodzenia, redresje, ćwiczenia samo-wspomagające.

Kinezyterapia ogólna to ćwiczenia tych części ciała, które nie są objęte chorobą. Do tej grupy zaliczane są ćwiczenia ogólnokondycyjne, gimnastyka poranna, ćwiczenia w wodzie, a także sport inwalidów.